Chiesa di Sant’Agostino

DE KERK VAN SANT'AGOSTINO (SINT-AUGUSTINUS)

In 1275 kregen de Augustijnen van de gemeente Montefalco een stuk grond toegewezen in de toenmalige Borgo del Castellare, net buiten de eerste stadsmuur langs de weg van het centrale plein naar de Porta Santa Maria. Op deze plek stond al een kleine kerk, gewijd aan Johannes de Doper.

In 1279 begon broeder Angelo de' Conti uit Foligno met de bouw van een nieuwe gotische kerk op de fundamenten van het oudere gebouw. De kerk werd in 1285 voltooid en gewijd aan Sint-Augustinus, bisschop en kerkleraar.

De gevel van roze en wit natuursteen wordt gedomineerd door een imposant gotisch portaal met afwisselend gekleurde zuilen en rijk gebeeldhouwde kapitelen. De twee archivolten, versierd met verschillend bladmotief, geven de gevel een bijzonder elegant karakter.

Het huidige roosvenster is een reconstructie op basis van originele fragmenten, die tegenwoordig worden bewaard in het stadsmuseum.

In 1327 werd aan de rechterzijde een zijbeuk toegevoegd. Boven de ingang herinnert een inscriptie met de wapens van paus Johannes XXII en Jean d'Amiel, rector van het hertogdom Spoleto, aan deze uitbreiding.

In 1496 verrees aan de linkerzijde een bakstenen kloostergang, die later onderdeel werd van een gesloten kloostercomplex.

Het interieur wordt gedomineerd door een monumentale triomfboog die het hoogaltaar omlijst. Daarachter verheft zich, drie treden hoger, een veelhoekige apsis met een gewelf en drie kleurrijke glas-in-loodramen.

Het houten balkendak is het resultaat van de restauratie na de instorting van de spits van de klokkentoren in 1489. Daarbij werd een deel van het oorspronkelijke dak onherstelbaar beschadigd. Tijdens de herstelwerkzaamheden werden zowel het middenschip als de klokkentoren verlaagd.

Een indruk van de oorspronkelijke omvang van de kerk is bewaard gebleven op een fresco van Benozzo Gozzoli in de apsis van de San Francesco-kerk in Montefalco, geschilderd rond 1452.

Aan de rechterzijde opent een reeks gotische bogen zich naar de zes traveeën tellende zijbeuk. De drie voorste traveeën waren tot het einde van de 19e eeuw afgescheiden van de kerk en dienden als begraafplaats. De drie achterste waren open naar buiten en werden gebruikt als overdekte markt. Sinds 1921 vormen alle zes traveeën weer één geheel met het kerkinterieur.

In 1714 werden twee kapellen naast het priesterkoor afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe trap naar het klooster, onder het huidige orgel. Eén van deze kapellen was gewijd aan de zalige Chiarella en was voorzien van fresco's van Francesco Melanzio, de belangrijkste schilder uit Montefalco en een van de voornaamste vertegenwoordigers van de Umbrische renaissance.

Bron: informatiebord Sant Agostino (vrij vertaald)