Chiesa di San Francesco di Città di Castello

Introductie

De Chiesa di San Francesco in Città di Castello is een van de belangrijkste historische en kunstzinnige monumenten van de stad. De kerk werd gebouwd in de tweede helft van de 13e eeuw en ingewijd in 1291 als een eenvoudige franciscaanse predikkerk in gotische stijl. Van deze oorspronkelijke kerk zijn nog delen van de apsis, muren en vensters bewaard gebleven. Vanaf de 15e eeuw groeide Città di Castello uit tot een cultureel centrum onder de bescherming van de familie Vitelli. Hierdoor werd de kerk verrijkt met belangrijke kunstwerken van vooraanstaande renaissancekunstenaars. Zo schilderde Luca Signorelli hier de Adorazione dei Pastori (1496) en maakte Raffaello Sanzio er zijn beroemde Sposalizio della Vergine (1504), tegenwoordig te zien in de Pinacoteca di Brera in Milaan. Een belangrijk hoogtepunt is de Cappella Vitelli, ontworpen door Giorgio Vasari rond 1563. Deze renaissancekapel symboliseert de macht en culturele ambities van de familie Vitelli en bevat eveneens werk van Vasari zelf. Door de eeuwen heen herbergde de kerk werken van diverse kunstenaars uit de renaissance, het maniërisme en de barok. Hierdoor werd zij een belangrijk artistiek centrum dat nauwe banden onderhield met Florence en Rome. Tussen 1707 en 1727 onderging de kerk een ingrijpende verbouwing, omgevormd tot een laatbarok geheel met rijke stucdecoraties van Antonio Milli en plafondmedaillons van Lucantonio Angiolucci. Het sobere middeleeuwse interieur werd vervangen door een rijk laatbarok interieur met stucwerk en decoraties, terwijl de eenvoudige gotische buitenkant grotendeels behouden bleef. Juist dit contrast maakt de kerk architectonisch bijzonder.

Pietro Ercolani, smeedijzeren hek (1567). Foto: Wikipedia

Giorgio Vasari, Incoronazione della Vergine (Kroning van de Maagd), (1563)

Anoniem, intarsia-panelen (1560)

Thematiek: De panelen aan de linkerzijde beelden scènes uit het leven van de Maagd Maria uit (zoals de Aankondiging en het Huwelijk van de Maagd). De panelen aan de rechterzijde tonen scènes uit het leven van Sint-Franciscus (zoals Franciscus in Glorie en de goedkeuring van zijn kloosterregel door de paus).Inspiratie: Het gedetailleerde houtsnijwerk is compositorisch sterk geïnspireerd op de bekende 15e-eeuwse fresco-cycli van Benozzo Gozzoli in het nabijgelegen Montefalco.

Cappella Vitelli

De Cappella Vitelli in de Chiesa di San Francesco geldt als een van de belangrijkste kunstprojecten van de zestiende eeuw in Città di Castello. De kapel is meer dan een religieuze ruimte: zij vormt een zorgvuldig samengesteld geheel van architectuur, schilderkunst, beeldhouwkunst en familieretoriek, bedoeld om de macht, status en culturele ambities van de familie Vitelli zichtbaar te maken. Tegelijkertijd illustreert zij de sterke verbondenheid van Città di Castello met de artistieke centra Florence en Rome.

De opdracht ontstond in een periode waarin de Vitelli-familie haar politieke positie verder verstevigde. Sinds de vijftiende eeuw was zij uitgegroeid tot de dominante dynastie van de stad, met invloedrijke contacten binnen de Medici, de pauselijke curie en de voornaamste kunstenaars van Italië. Tegen deze achtergrond kozen zij voor Giorgio Vasari, hofkunstenaar van de Medici en auteur van de beroemde Vite de’ più eccellenti pittori, scultori e architettori, het eerste grote overzichtswerk van de Italiaanse kunstgeschiedenis. Door Vasari aan te trekken positioneerden de Vitelli zich bewust binnen de hoogste culturele kringen van hun tijd. De kapel, ontworpen rond 1563, behoort tot de belangrijkste renaissanceruimten van Umbrië. Vasari creëerde niet alleen een architectonisch kader voor een altaarstuk, maar een volledig geïntegreerde ruimte waarin alle elementen op elkaar zijn afgestemd. De architectuur volgt de principes van de hoogrenaissance, met een helder geometrisch systeem, evenwichtige verhoudingen en een zorgvuldige beheersing van licht en perspectief. Tegelijkertijd vertoont de ruimte kenmerken van het late maniërisme door haar meer theatrale karakter. De kapel was niet alleen bedoeld om harmonie uit te drukken, maar ook om bezoekers te imponeren en de status van de opdrachtgevers te benadrukken.

Centraal staat Vasari’s monumentale Incoronazione della Vergine (Kroning van de Maagd, 1563), waarop Maria in de hemel wordt gekroond te midden van engelen en heiligen. De compositie is hiërarchisch opgebouwd, met een overgang van de aardse naar de hemelse sfeer. De elegant verlengde figuren, typerend voor het laat-maniërisme, bewegen zich in een zorgvuldig geordende ruimte waarin kleur, licht en gebaar nauwkeurig zijn geregisseerd. Het werk toont Vasari’s vermogen om intellectuele structuur te combineren met decoratieve rijkdom en geldt als een voorbeeld van de hofcultuur van de late renaissance.

Een ander essentieel onderdeel van de kapel is het monumentale smeedijzeren hek van Pietro Ercolani, voltooid in 1567. Dit hek fungeert niet alleen als afscheiding, maar markeert symbolisch de overgang tussen de publieke ruimte van de kerk en de exclusieve dynastieke ruimte van de Vitelli-familie. Daarmee benadrukt het de bijzondere status van de familie en creëert het een sacrale omgeving waarin herinnering, prestige en devotie samenkomen. Het hek behoort tot de mooiste voorbeelden van zestiende-eeuws smeedwerk in Umbrië en vormt nog steeds een integraal onderdeel van de architectonische beleving van de kapel. De intarsia-panelen, gemaakt rond 1560, zijn verfijnde houten kunstwerken die met verschillende houtsoorten perspectivische en architectonische illusies creëren. Ze weerspiegelen de renaissance-interesse in wiskunde, perspectief en vakmanschap.

Bronnen:
- Umbria Tourism, Chiesa di San Francesco, Città di Castello
- Exploring Umbria, Chiesa di San Francesco, Città di Castello
- Wikipedia
- Eigen waarnemingen ter plaatse van de kunstwerken en de architectuur van de kerk
- Bestudering van de informatiepanelen en toelichtingsbordjes bij de kunstwerken in de kerk

overige werken

Anoniem, Altare di Sant’ Andrea (begin 14e eeuw)

Luca della Robbia (werkplaats), San Francesco riceve le stimmate (geglazuurd terracottareliëf)
(eind 15e / begin 16e eeuw)

Tommaso Conca, San Bernardino da Siena, (1795)