
Basilica di San Francesco:
De franciscaanse spiritualiteit in beeld
De Basilica di San Francesco in Arezzo behoort tot de belangrijkste franciscaanse kerken van Toscane en vormt een uitzonderlijk overzicht van de schilderkunst in Arezzo van de dertiende tot de zeventiende eeuw. De kerk werd vanaf het einde van de dertiende eeuw gebouwd naar ontwerp van Fra Giovanni da Pistoia. De brede, sobere gotische ruimte met eenvoudige bakstenen muren en weinig decoratie weerspiegelt het franciscaanse ideaal van armoede, prediking en contemplatie. Juist deze terughoudende architectuur bood ruimte aan een rijk beeldprogramma waarin de geschiedenis van Christus, de navolging door Franciscus en de hoop op verlossing centraal staan.
Bij binnenkomst trekt het monumentale Crocifisso van de Maestro del San Francesco di Arezzo (ca. 1270–1280) direct de aandacht. Het geschilderde kruis behoort nog tot de Byzantijns geïnspireerde traditie van de Christus patiens, waarin Christus als lijdende en stervende Verlosser wordt voorgesteld. Het vormt daarmee een passend spiritueel uitgangspunt voor de kerk: de gelovige wordt uitgenodigd zich innerlijk met het lijden van Christus te verenigen.
In de Bacci-kapel krijgt dit thema zijn monumentale uitwerking in de Storie della Vera Croce, die Piero della Francesca tussen 1453 en 1464 schilderde. De cyclus, gebaseerd op de Legenda Aurea, vertelt niet alleen de geschiedenis van het kruis, maar verbindt het Oude en Nieuwe Testament tot één heilsgeschiedenis. Vanaf de dood van Adam groeit de boom waaruit het kruis van Christus wordt vervaardigd, waarna de ontdekking van het kruis door Helena, de overwinning van Constantijn en de triomf van Heraclius de betekenis ervan als teken van de overwinning van het christendom ontvouwen. Piero vertaalt dit verhaal in mathematisch opgebouwde ruimtes en verstilde, monumentale figuren, waardoor de gebeurtenissen een tijdloze betekenis krijgen. Enkele voorstellingen, waaronder de engel, Sint-Ambrosius, Sint-Augustinus en de profeet Jesaja, worden toegeschreven aan zijn assistent Giovanni di Piamonte. Boven deze cyclus werd het gewelf omstreeks 1447 beschilderd door Bicci di Lorenzo, van wie het plafond met de Vier Evangelisten en enkele heiligen bewaard zijn gebleven. Daarnaast zijn in de kapel nog verschillende figuren te zien die worden toegeschreven aan Giovanni di Piamonte, de belangrijkste medewerker van Piero della Francesca. De plaatsing is betekenisvol: de geschiedenis van het Ware Kruis voert uiteindelijk naar het Laatste Oordeel, waarin Christus als rechter verschijnt. Samen vormen beide programma's een beeld van de christelijke heilsgeschiedenis, van de oorsprong van het kruis tot de uiteindelijke voltooiing van Gods heilsplan.
Ook in de zijbeuken wordt deze ontwikkeling voortgezet. In de Gozzari-kapel schilderden Spinello Aretino en Andrea di Nerio scènes uit het leven van Franciscus naast de Doop van Christus. De doop markeert het begin van Christus' openbare leven, terwijl Franciscus wordt voorgesteld als degene die zijn voorbeeld navolgt. Dat motief van navolging keert terug in de vele voorstellingen van Maria en de heiligen. Spinello Aretino schilderde een Annunciazione, terwijl Neri di Bicci in de Tarlati-kapel de Annunciazione tra i Santi Francesco, Girolamo e i profeti David ed Isaia vervaardigde. De aanwezigheid van David en Jesaja benadrukt dat de menswording van Christus al in het Oude Testament werd aangekondigd. Een tweede Annunciazione, toegeschreven aan Matteo Lappoli, onderstreept opnieuw het belang van de incarnatie binnen de franciscaanse spiritualiteit: Gods nederige menswording vormt het voorbeeld voor de nederigheid van Franciscus.
In Parri Spinelli's Madonna col Bambino in trono e i Santi Quattro Coronati uit de vijftiende eeuw verschijnt Maria als middelares van de menswording, terwijl de Vier Gekroonde Martelaren getuigen van trouw aan Christus. Dezelfde idealen komen naar voren in de familiekapellen. Spinello Aretino schilderde in de Guasconi-kapel een cyclus over de aartsengel Michaël, de hemelse strijder die het kwaad overwint en de zielen weegt bij het Laatste Oordeel. Lorentino d'Andrea voorzag de Cappella Catenacci, de Cappella Lambardi en de kapel van Sint-Antonius van Padua van fresco's. Vooral de Antoniuscyclus benadrukt geleerdheid, prediking en barmhartigheid, terwijl zijn Kruisiging in de Carbonati-kapel de gelovige opnieuw confronteert met Christus' offer.
Aan het einde van de vijftiende en het begin van de zestiende eeuw wordt de schilderkunst eleganter en meer renaissancistisch. Niccolò Soggi schilderde de monumentale Madonna col Bambino tra San Giovanni Battista, Bernardo, Antonio, Francesco e Angeli, waarin Maria als Troon der Wijsheid verschijnt en Franciscus zijn plaats inneemt tussen de grote heiligen van de Kerk. De Madonna col Bambino van Domenico Pecori en de Aanbidding der Wijzen, toegeschreven aan Giovanni Antonio Lappoli naar een ontwerp van Rosso Fiorentino, sluiten hierbij aan. De Aanbidding verbeeldt de erkenning van Christus door alle volkeren en past daarmee bij de missionaire opdracht van de franciscanen.
De franciscaanse orde zelf komt vervolgens nadrukkelijk in beeld in het glas-in-loodraam San Francesco davanti a papa Onorio III uit 1524 van Guillaume de Marcillat. Franciscus verschijnt voor paus Honorius III om goedkeuring voor zijn levenswijze te verkrijgen. Het werk verbeeldt daarmee de erkenning van de orde door de Kerk en de verbondenheid van pauselijk gezag met de idealen van armoede, gehoorzaamheid en evangelische navolging.
Andere werken verbinden de religieuze geschiedenis met de hoop op verrijzenis. Het grafmonument van Francesco Roselli, vervaardigd door Michele da Firenze, herinnert aan de middeleeuwse overtuiging dat gebed, liturgie en herinnering verbonden zijn met de verwachting van het eeuwige leven. Giovanni d'Agnolo di Balduccio verbeeldde Christus als leraar in Supper in the House of the Pharisee en Franciscus als heilige die door navolging van Christus de hemelse heerlijkheid bereikt in St. Francis in Glory. In de zeventiende eeuw krijgt deze spiritualiteit een meer persoonlijke en contemplatieve vorm. Bernardo Santini schilderde San Francesco in estasi davanti alla Vergine, waarin niet langer de historische vertelling, maar de directe mystieke ontmoeting tussen Franciscus en God centraal staat, geheel in de geest van de Contrareformatie.
Zo vormt de Basilica di San Francesco geen verzameling afzonderlijke kunstwerken, maar een samenhangend theologisch programma. Van de menswording in de Annunciazioni en het lijden van Christus in het monumentale kruis en de kruisigingsscènes, via de geschiedenis en betekenis van het Ware Kruis tot het Laatste Oordeel ontvouwt zich één doorlopende visie op de verlossing. Franciscus verschijnt daarin steeds opnieuw als de mens die Christus het dichtst benadert: arm, gehoorzaam, biddend en vol mededogen. De sobere architectuur van Fra Giovanni da Pistoia versterkt deze boodschap. Niet de rijkdom van het gebouw, maar de kracht van de beelden leidt de bezoeker naar de kern van de franciscaanse spiritualiteit: contemplatie van Christus, navolging, verlossing en de hoop op de verrijzenis.
Bronnen:
- Eigen waarnemingen ter plaatse van de kunstwerken en de architectuur van de kerk
- Bestudering van de informatiepanelen en toelichtingsbordjes bij de kunstwerken in de kerk
- De brochure/gids The Franciscan Cross in the Basilica of St. Francis in Arezzo, gebruikt tijdens het bezoek aan de kerk.
- Discover Arezzo, Basilica di San Francesco
- Musei di Arezzo (MUAR)
- Visit Tuscany
- Visit Arezzo
- Wikipedia
De fresco's in de Guasconi-kapel, geschilderd door Spinello Aretino (ca. 1350–1410), behoren tot de belangrijkste fresco's van Arezzo. Halverwege de negentiende eeuw werden zij bevrijd van de kalk- en pleisterlagen die de schilderingen lange tijd hadden bedekt. Reeds Giorgio Vasari schreef de cyclus toe aan Spinello en vermeldde dat de kapel zich bevond aan de voet van de inmiddels verdwenen klokkentoren.
De frescocyclus werd voltooid in 1404. Op de linkerwand is het leven van Sint Egidius (Sant'Egidio) afgebeeld, naamheilige van een van de opdrachtgevers; op de rechterwand het leven van de aartsengel Michaël. Rond de vensterboog zijn heiligen en profeten weergegeven.
Linkerwand – Het leven van Sint Egidius (van boven naar beneden):
Sint Egidius deelt zijn bezittingen uit aan de armen (lunet);
hij beschermt een gewond hert tegen de koning van de Goten;
hij verkrijgt absolutie voor Karel Martel voor een zonde die niet was gebiecht.
Rechterwand – Het leven van de aartsengel Michaël (van boven naar beneden):
de aankondiging van de Menswording van het Woord van God (lunet);
de val van de opstandige engelen;
de verschijning van de aartsengel Michaël aan paus Gregorius de Grote.
Op het altaar staat een polyptiek, toegeschreven aan Niccolò di Pietro Gerini (gedocumenteerd 1368–1415), met de Tenhemelopneming van Maria, geflankeerd door de heiligen Joris, Giovanni Gualberto, Laurentius en Franciscus van Assisi. Maria stijgt op boven haar graf en overhandigt haar gordel aan de apostel Thomas.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)
Parri Spinelli, tronende Madonna met het Kind en de Vier Gekroonde Martelaren
(Santi Quattro Coronati) (15e eeuw)
Deze laatgotische kapel werd in 1909 herbouwd met hergebruik van oorspronkelijke bouwmaterialen. Zij draagt het wapen van de Broederschap der Leken (Confraternita dei Laici). In het timpaan is een reliëf van Christus Pantocrator aangebracht, weergegeven binnen een schild dat door engelen wordt gedragen.
Het fresco op de achterwand, geschilderd door Parri Spinelli (ca. 1387–1453), zoon van Spinello Aretino, toont de tronende Madonna met het Kind en de Vier Gekroonde Martelaren (Santi Quattro Coronati). Onder deze hoofdvoorstelling zijn, verdeeld over twee registers, fragmenten zichtbaar van scènes uit hun levensverhaal.
Giorgio Vasari prijst in zijn Levens met name de inmiddels verloren gegane figuren van de beulen, die volgens hem getuigen van grote kracht en vakmanschap. Hij identificeert tevens de afgebeelde martelaren als Claudius, Nicostratus, Simpronianus en Castorius, steenhouwers uit Pannonië, en brengt de opdracht in verband met het Aretijnse gilde van steenhouwers, metselaars en timmerlieden.
De bronzen Onbevlekte Ontvangenis is een werk van Mario Moschi uit 1962.
Op de linkerwand is een geschilderde architectonische omlijsting te zien met een fresco van Parri Spinelli, dat de heiligen Donnino en Nicolaas van Bari voorstelt. Donnino is herkenbaar aan de hond, zijn metgezel tijdens zijn kluizenaarsleven; Nicolaas draagt de drie geldbeurzen, symbool van de bruidsschatten waarmee hij drie arme jonge vrouwen van een gedwongen bestaan redde.
Daarnaast bevinden zich een fragment van een engelfiguur en een gedenkinscript uit 1607, gewijd aan Francesco Accolti (Arezzo, ca. 1416 – Siena, 1488), een vooraanstaand humanist, jurist en diplomaat.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)
Giovanni d'Agnolo di Balduccio, St. Francis in Glory and Supper in the House of the Pharisee (eerste helft 15e eeuw)
Linker kapel: Lorentino D'Andrea, Cappella Catenacci (ook bekend als de Cappella di San Francesco) (15e eeuw) en rechter kapel: Cappella Carbonati-kapel, fresco's: Lorentino d'Andrea
(toegeschreven), (15e eeuw)
Het altaar van de Carbonati-kapel, met zijn zuilen van rood marmer, werd tijdens de restauratie van 1909 samengesteld uit verspreid teruggevonden fragmenten.
De fresco's zijn van Lorentino d'Andrea (ca. 1428–1506), een medewerker en navolger van Piero della Francesca. In de lunet is de Madonna van Barmhartigheid afgebeeld, waarvan de compositie duidelijk herinnert aan Piero's beroemde Madonna del Parto in Monterchi.
De twee onderste registers tonen episoden uit het leven van Sint Bernardinus van Siena in Arezzo, waaronder de processie naar de Fonte Tecta – de plaats waar later het heiligdom Santa Maria delle Grazie werd gebouwd –, de stichting van dit heiligdom en verschillende wonderen van de heilige.
In de rechterboog bevindt zich een Kruisiging, vrijwel een letterlijke navolging van de overeenkomstige voorstelling in Piero della Francesca's Polyptiek van de Misericordia, tegenwoordig in het Museo Civico van Sansepolcro.
Een opschrift vermeldt zowel de voltooiing van de frescocyclus (1463) als de naam van de opdrachtgever: Benedetto di Giovanni d'Antonio a Valle, wolhandelaar (lanifex) uit Arezzo.
Links van de kapel bevindt zich een schilderij van Niccolò Soggi (1479–1551), waarop de Madonna met Kind is afgebeeld, omringd door de heiligen Johannes de Doper, Bernardinus, Antonius, Franciscus en drie engelen. Zowel de figuren als het landschap verraden de invloed van Perugino, bij wie Soggi zijn opleiding genoot. Volgens Giorgio Vasari werd het schilderij oorspronkelijk bekroond door een voorstelling van God de Vader, die verloren is gegaan.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)
Maestro del San Francesco di Arezzo, Crocifisso (anni Settanta-Ottanta del XIII secolo).
Achtergrond: Piero della Francesca, Cappella Bacci, Storie della Vera Croce (1453-1464) en Bicci di Lorenzo, ceiling, the Four Evangelists (ca. 1447)
Niccolò di Pietro Gerini (probabilmente coevo agli affreschi di Spinello Aretino), Trittico con la Madonna che porge la Cintola a San Tommaso tra i Santi Giorgio, Gualberto, Lorenzo e Francesco (15e eeuw)
Hoog op de wand bevindt zich een groot fresco met de Pinksteruitstorting, dat in 1880 werd overgebracht uit de voormalige Sala Capitolare aan de huidige Via Garibaldi. Het werk wordt toegeschreven aan Spinello Aretino (ca. 1350–1410).
De aangrenzende frescocyclus is van Lorentino d'Andrea (ca. 1430–1506), een medewerker en navolger van Piero della Francesca. In de lunet zijn de Visitatie van Maria aan Elisabeth, Sint Bernardinus en Sint Sebastiaan afgebeeld. De twee onderste registers tonen, rond de staande figuur van Sint Antonius van Padua, episoden uit zijn leven: het Wonder van de Muilezel, het Wonder van het Hart van de Gierigaard, de Preek tot de Vissen en het Wonder van de Berouwvolle Zoon.
De kapel bevindt zich op de plaats van een voormalige zij-ingang van de kerk. In de gewelven zijn nog architectonische resten zichtbaar, waaronder fragmenten van consoles en halfzuilen met bladkapitelen.
Tussen de twee kapellen bevinden zich, achter het moderne beeld van Sint Antonius, enkele fragmentarische fresco's, waaronder links een zestiende-eeuwse voorstelling van Sint Rochus. Hoog in de wand van het schip zijn bovendien spitsboogvensters met beschilderde dagkanten bewaard gebleven.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)
De Kapel van Pagno di Maffeo, oom van de franciscaan Fra Angelo di Meglio, werd in de veertiende eeuw gebouwd en onder bescherming van de familie Roselli voltooid door Bartolomeo da Lucca, die in 1427 nog in leven was.
De kapel bevat het grafmonument van Francesco Roselli, een oorspronkelijk polychroom terracottabeeld van Michele di Niccolò Dini, beter bekend als Michele da Firenze (ca. 1385–ca. 1455). Dit vroeg-renaissancistische werk heeft de laatste decennia hernieuwde waardering gekregen als voorbeeld van de belangrijke rol die terracotta speelde bij de verspreiding van de vernieuwende beeldtaal van de Renaissance, mede onder invloed van Donatello.
Francesco Roselli is liggend afgebeeld op de sarcofaag, waarvan de voorzijde is versierd met medaillons met portretten van juristen en familieleden. Op de achtergrond is de Kruisiging weergegeven. Het monument is geplaatst in een architectonische omlijsting met een veelbogige (polylobate) boog.
Michele da Firenze was werkzaam in Toscane en diverse steden in Noord-Italië. Van zijn hand zijn ook de Madonna delle Lacrime in de kerk van de Santissima Annunziata in Arezzo en verschillende reliëfs die tegenwoordig worden bewaard in het Diocesaan Museum en het Nationaal Museum voor Middeleeuwse en Moderne Kunst.
Op de linkerwand zijn fragmenten van zestiende-eeuwse fresco's bewaard gebleven.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)
De wand is versierd met kostbare fresco's die door kunsthistorici worden toegeschreven aan Spinello Aretino of Andrea di Nerio. Andrea, waarschijnlijk de leermeester van Spinello, was een van de belangrijkste kunstenaars van Arezzo in de tweede helft van de veertiende eeuw. Van hem is ook de beroemde Annunciatie, die zich tegenwoordig in het Diocesaan Museum bevindt.
De frescocyclus omvat de volgende voorstellingen: Sint Franciscus ontvangt de stigmata, de Annunciatie, de aartsengel Michaël, en in het bovenste register de Doop van Christus en het Mystieke Huwelijk van de heilige Catharina. Nog hoger zijn Maria en Sint Franciscus afgebeeld terwijl zij Johannes van Damascus in de gevangenis troosten. De fresco's werden in verschillende perioden blootgelegd en gerestaureerd; hun onderlinge datering is nog altijd onderwerp van wetenschappelijke discussie.
Het beroemdste fresco is de Annunciatie, geschilderd voor de familie Gozzari, waarvan het wapen, twee gekruiste lelies op een blauw veld, zichtbaar is op de vaas in het midden van de compositie. Het werk toont de uitzonderlijke beheersing van het perspectief door de kunstenaar, die de laatgotische beeldtaal combineert met een overtuigende ruimtelijke werking. De perspectieflijnen van de tegelvloer leiden het oog naar de diepte, die wordt versterkt door de geschilderde architectuur.
In een gelijktijdige verhalende opbouw is bovenaan God de Vader, omringd door serafijnen, afgebeeld terwijl Hij de aartsengel Gabriël de opdracht geeft de boodschap van de Menswording over te brengen. Beneden knielt Gabriël voor de Maagd Maria om de Annunciatie te voltrekken.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)
Guillaume de marcillat, san francesco davanti papa onorio III (1524)
Het altaarschilderij in de Muratori-kapel, waarop Sint Franciscus in extase voor de Maagd Maria is afgebeeld, is geschilderd door Bernardino Santini (1593–1652), de belangrijkste vertegenwoordiger van een vooraanstaand Aretijns schildersatelier uit de zeventiende eeuw.
Op de linkerwand bevindt zich een paneel met de Aanbidding der Wijzen, vergezeld door de heiligen Franciscus en Antonius van Padua. Dit werk, afkomstig van het voormalige hoogaltaar, is van Giovanni Antonio Lappoli (1492–1552), een maniëristisch schilder uit Arezzo die nauw verbonden was met Pontormo. Volgens Giorgio Vasari schilderde Lappoli het werk na zijn verblijf in Rome, dat werd afgebroken door de Plundering van Rome in 1527. De opdracht kwam van Fra Guasparri en was gebaseerd op een ontwerp van Rosso Fiorentino. Deze tekening maakte later deel uit van de collecties van Vasari en Vincenzo Borghini, maar is tegenwoordig verloren.
Op de muren zijn verschillende fragmentarische fresco's bewaard gebleven. Op de pilaar tussen de twee kapellen bevindt zich een voorstelling van Sint Elisabeth van Hongarije, met de knielende opdrachtgever aan haar voeten, toegeschreven aan Spinello Aretino, evenals een sterk beschadigde figuur op de tegenoverliggende zijde van dezelfde pilaar. Aan de binnenzijde is eveneens een fresco van Spinello te zien met Sint Petrus op een troon, vergezeld door de opdrachtgever in franciscaanse kleding. In de Catenacci-kapel staat een klein huistabernakel, afkomstig uit een pand aan de Corso Italia. Het bevat een voorstelling van de Kruisiging, geflankeerd door Sint Franciscus en de aartsengel Michaël, en is kenmerkend voor de school van Spinello Aretino.
Bron: Informatiebord Basilica di San Francesco (vrij vertaald)